Ponieważ był to ryzykowny zakup – prywatny import z USA czegoś, co mogło okazać się kompletnym niewypałem – wybrałem najprostszy i najtańszy model 400, jeszcze z poprzedniej generacji, nabyty za całe $100. Sterowanie urządzeniem sprowadza się do naciśnięcia przycisku CLEAN i obserwowaniu jak sobie pracuje.

Przy rozpakowywaniu było trochę zabawy, bo trzeba zaakceptować EULĘ, czyli licencję użytkownika końcowego, bo jest to właśnie odkurzacz z licencją na zawarte w nim oprogramowanie. Co ciekawsze, producent umożliwia modyfikację oprogramowania przez użytkowników i nawet do tego zachęca, ale potrzebny jest do tego bardziej rozbudowany model, pozwalający na podłączenie specjalnego modułu, który jest interfejsem do komputera. Na razie podziałam więc na fabrycznym oprogramowaniu.

Przyznam, że byłem dość sceptyczny co do tego robota, mimo wielu entuzjastycznych recenzji zadowolonych użytkowników. Ale jak na razie Roomba spisuje się znakomicie. Sprzątanie rozpoczyna od odegrania radosnej melodyjki i żwawo rusza do roboty. Skuteczność jej działania opiera się głównie na tym, że robot niezmordowanie wielokrotnie pokonuje przeznaczone do sprzątania powierzchnie. Oprogramowanie nie buduje mapy pomieszczenie, po prostu Roomba porusza się różnymi sprytnymi ścieżkami w taki sposób, aby odwiedzić każde miejsce przynajmniej kilka razy. Bardzo dobrze radzi sobie z omijaniem rozmaitych przeszkód, dobrze też pracuje przy ścianach czy krawędziach mebli. W ogóle miło patrzeć jak się uwija.

Koty początkowo były dość wystraszone – Roomba jest dość hałaśliwa – i Rysiek nie spuszczał jej z oka, ale teraz już niespecjalnie reagują na okrągłego robota.

Roomba jest od wielu lat dostępna na polskim rynku, ale jej dystrybutorem jest firma, która najwyraźniej wierzy, że wyłączność na dystrybucję i mocno zawyżone ceny to dobra recepta na sukces. Dla ilustracji mogę powiedzieć, że jeden z nowszych modeli, który w USA kosztuje $350, w Polsce oferowany jest za, bagatela, 3600 złotych, czyli ponad 10 złotych za jednego dolara. Nic dziwnego, że Roomba nie sprzedaje się tutaj jak w USA – ponad 2 miliony sprzedanych egzemplarzy. Firma jest na tyle paranoiczna w tej swojej wyłączności, że akcesoria i materiały eksploatacyjne do Roomby sprzedaje wyłącznie swoim zarejestrowanym klientom. Oczywiście po należycie zawyżonych cenach. Sam zasilacz 220V kosztuje tam więcej niż kosztowała moja Roomba za amerykańskim zasilaczem.

Serwis Instructables publikuje krótki ilustrowany poradnik opisujący jakie kroki warto przedsięwziąć, gdy chcemy pozbyć się informacji identyfikujących ze zdjęć przed ich publikacją online. Warto o tym pamiętać.

The Wall Street Journal w artykule “Trigger Happy” rysuje jednak trochę odmienny wizerunek amerykańskiego, uzbrojonego obywatela. Z badań prowadzonych od 1973 roku przez General Social Survey wynika, że wśród 34% gospodarstw domowych w USA, które posiadają broń stopień edukacji nie odbiega od średniej (więc nie są głupi i niedouczeni), a posiadacze broni zarabiają średnio o 32% więcej od tych, którzy jej nie posiadają (czyli raczej nie są biedny). Większy odsetek posiadaczy broni jest zadowolonych z życia (36% vs 30%), a mniejszy odsetek jest niezadowolony (9% vs 16%) w porównaniu z bezbronną częścią społeczeństwa. Raczej nie są zgorzkniali i nie potrzebują broni, aby rozładowywać codzienne frustracje. Generalnie w 40 milionach amerykańskich domostw, w których jest też broń żyją ludzie, którzy są ogólnie szczęśliwsi od mieszkańców pozostałych gospodarstw.

Myślę, że dobrą ilustrację może stanowić mój stary wpis Uzbrojona Ameryka.

A przy okazji to znakomity przykład, że tzw. “user generated content” może być na bardzo wysokim poziomie. Świetny pomysł, scenariusz i realizacja. Ciekawe, czy organizacje zbiorowego zarządzania wypłaciłyby mi wynagrodzenie, którego nie mogę się nawet zrzec, gdybym to ja stworzył ten film?

No to teraz pewna ciekawa historia. Frank Rodriquez jest przestępcą seksualnym. Wpisanym w stosowny rejestr i naznaczonym na całe życie. Wielu obrońców molestowanych dzieci powie: bardzo słusznie, to znakomita kara - należało mu się. Czyżby?

Frank uprawiał seks ze swoją dziewczyną z liceum, 15-letnią Nikki. Sam był starszy od niej o 2 lata, więc nie bardzo pasował do powszechnego wizerunku pedofila. I nie byłoby afery, gdyby nie sprzeczka dziewczyny z matką niezbyt zachwyconą tym związkiem, a która to zakończyła się wydaniem chłopaka policji, w ramach nauczki dla rozwydrzonych młodych. Bo wiek przyzwolenia w Teksasie to 17 lat, więc mieliśmy tutaj do czynienia z seksem z nieletnią. Mimo że matka potem chciała wycofać zarzuty, policja nie zgodziła się na to i oskarżyła chłopaka o seksualne napastowanie nieletniej. Miał do wyboru: proces i 20 lat odsiadki albo 7 lat “w zawiasach”. Wiadomo, co wybrał.

Niestety, wraz z warunkowym zwolnieniem chłopak został wpisany na listę przestępców seksualnych, na której pozostaje się przez całe życie. Musiał wyprowadzić się z domu, gdyż mieszkała w nim jego nieletnia siostra. Otrzymał także zakaz zbliżania się do swojej dziewczyny, przynajmniej do czasu aż ukończy ona 17 lat. Zamieszkał sam w przyczepie.

Nikki po ukończeniu 17 lat wprowadziła się do niego - najwyraźniej uczucie przetrwało próbę czasu i przeciwności. Po pewnym czasie zawarli małżeństwo i mają dziś czwórkę dzieci. Niestety, niewiele zmieniło to w prawnej sytuacji Franka. W czasie zwolnienia warunkowego Frank nie mógł spacerować z własnymi dziećmi tam, gdzie mogły znajdować się inne dzieci. Potrzebował nawet specjalnego pozwolenia, aby odbierać własne dzieci z przedszkola.

Do końca swoich dni, będzie też na liście przestępców seksualnych. Obok prawdziwych pedofilii, gwałcicieli i morderców. Gdziekolwiek zamieszka, jego sąsiedzi zostaną poinformowani, że jest on niebezpiecznym przestępcą seksualnym (bo takie jest prawo, chroniące społeczeństwo przed zwyrodnialcami). No, ale należało mu się, nie?

W USA 25% 15-latków deklaruje, że uprawia seks. W wieku 16 lat odsetek ten sięga 40%. Czy powinni zasilić listy pedofilii i gwałcicieli? Czy powinni zostać naznaczeni na całe życie?

Oczywiście, twórcy prawa tego rodzaju mają zawsze dobre chęci. Wszakże chodzi o dzieci, one przecież są najważniejsze.

Dobrymi chęciami piekło jest wybrukowane.

Może ktoś by się na to dał nabrać, gdyby nie fakt, że Microsoft wypuszczając swój odtwarzacza - Zune - nie uczynił go zgodnym z systemem PlaysForSure. To jeszcze nie było oznaką rychłej śmieci idei PlaysForSure, ale z pewnością sygnałem ostrzegawczym. Właśnie niedawno Microsoft ogłosił, że za kilka miesięcy wyłączy serwery autoryzujące pozwalające na instalację utworów obłożonych systemem PFS na nowych urządzeniach. Oznacza to, nie mniej, nie więcej, że utwory te będą działać tak długo, jak pozostają zainstalowane na obecnych odtwarzaczach, przyszłe próby przeniesienia ich na nowe urządzenia skazane są na porażkę. Pliki te po prostu staną się bezużytecznymi zbiorami zaszyfrowanych danych.

To już drugi, po Google Video, przykład, jak klienci dzieł “chronionych” systemami DRM zostają zrobieni “w grzyba” przez dostawcę tej wątpliwej usługi.

I jak tu legalnie kupować muzykę? Czy ktoś zastanawiał się na tym na stosownej konferencji?

Wylądowałem w firmie Dreamhost, na której zresztą od pewnego czasu hostuję serwis Libertarianizm.net i inne zaprzyjaźnione strony. Dzięki temu, że mogłem przyjrzeć się wcześniej działaniu tego hostingu, wiem, że to dobra firma i dobra usługa. Ponad 500 GB przestrzeni dyskowej i 6 TB pasma miesięczne to dużo za dużo w stosunku do moich potrzeb, ale nigdy nie wiadomo, kiedy może się przydać. Do tego nielimitowane domeny, konta mejlowe, konta shellowe, bazy mySQL i temu podobne rzeczy. No i firma z wieloletnią tradycją i doświadczeniem.

To wszystko za $120 rocznie albo $215 za dwa lata. Do tego użycie kodu miasik gwarantuje $50 zniżki na dowolny okres usługi, czyniąc ten hosting jeszcze jeszcze tańszym. Sam teraz żałuję, że nie wykupiłem go na dłużej.

Pierwsza to typowy zjazd kopyrajtowych zamordystów, zwanych przeze mnie IP Gestapo - konferencja Jak przeciwdziałać piractwu intelektualnemu” z okazji Światowego Dnia Własności Intelektualnej 2008. Dość intensywny program, do tego zachęcający plakacik i kupa sponsorów.

Druga, to konferencja kopyrajtowych liberałów, których dość lubię, bo przynajmniej myślą w dobrym kierunku i prędzej z nimi można się dogadać w sprawie ewentualnej reformy praw “własności” intelektualnej. Czy wolna kultura jest legalna? Licencje Creative Commons w polskim prawie autorskim. jest tematem tej drugiej konferencji.

Obie mnie interesują, ale wybiorę się najpewniej na tę drugą - po prostu mój organizm nie jest w stanie wytrzymać tyle anty-pirackiej papki, którą będą się wzajemnie karmić na tej pierwszej. Oczywiście najlepiej byłoby skonfrontować uczestników obu konkurencji. Kulturalna dyskusja starszych uczestników, jakaś zadyma młodzieżówek CC i ZAiKSu. To byłoby coś.

Inna sprawa, czy rzeczywiście na pierwszej konferencji padną jakiekolwiek niewygodne pytania? Czy ktoś zepsuje atmosferę wzajemnego zrozumienia, poklepywania się po plecach i zadumy nad niedolą artysty i autora, reprezentowanych przez stosowne organizacje?

Ciekawi mnie, czy dobór terminów był celowy czy przypadkowy…