Wielu przeciwników ograniczania dostępu do broni palnej popiera wojnę z narkotykami, z kolei krytycy i reformatorzy amerykańskiego prawa narkotykowego pokładają nadzieję w kontroli dostępu do broni. Konserwatystów można zaliczyć do pierwszej grupy a liberałów do tej drugiej.

W rzeczywistości te dwie sprawy mają ze sobą więcej wspólnego, niż mogłoby się zdawać. Gdy prawo określa rodzaj broni, jaką można kupować, posiadać, nosić przy sobie lub rodzaj narkotyków, jakie można kupować, posiadać i zażywać, mamy do czynienia z przestępstwem posiadania: nieszkodliwym wykroczeniem, gdzie zaledwie posiadanie czegoś jest określane jako przestępstwo i jest karane grzywną oraz karą więzienia.

Oba te zakazy są wysoce niemoralne, ponieważ naruszają fundamentalne prawo wolności osobistej. W wolnym społeczeństwie wszystkie jednostki są właścicielami samych siebie oraz owoców swej pracy i wymiany. Mogą też robić co tylko zechcą, o ile nie naruszają wolności i własności innych ludzi. Aresztowanie, ściganie i więzienie ludzi za posiadanie broni lub konsumpcję narkotyków jest pogwałceniem prawa do samoposiadania, a w związku z tym do kontroli nad własnym ciałem i własnością.

Prawo do samoposiadania implikuje prawo do samoobrony oraz nabywania środków do jego egzekwowania. Zatem, wszelkie racjonowanie dostępu do broni jest niemoralnym naruszeniem prawa do samoobrony i samoposiadania.

Prawo do samoposiadania obejmuje prawo do leczenia we własnym zakresie, do wyboru tego, co się chce zażyć. Albo jesteś właścicielem samego siebie, albo nie.

Przepisy ograniczające dostęp do broni uczyniły bezbronnymi miliony Amerykanów. Przepisy dotyczące narkotyków pozbawiły tysiące chorych na raka, AIDS i jaskrę dostępu do marihuany i jej leczniczych właściwości. Ingerencja w prawo wyboru metod leczenia oraz ograniczanie prawa do samoobrony stały się sprawami życia lub śmierci dla zbyt wielu pokojowo nastawionych Amerykanów. Koronny argument przeciw tym przepisom jest natury moralnej: ludzie mają prawo do samoposiadania, samoobrony, posiadania własności oraz kontroli nad swymi ciałami. W praktyce, pogwałcenie tych praw prowadzi do katastrofy.

Ze względu na szczególną naturę przestępstw posiadania, podobieństw pomiędzy ograniczaniem dostępu do broni oraz wojną z narkotykami jest znacznie więcej.

Dalszy ciąg tekstu na stronie Instytutu Misesa.

Zimo wyp****laj!

Naszą linię telefoniczną posiada moja żona, więc i tak ona musi wszystko załatwiać i to do niej kierowane są wszystkie atrakcyjne oferty. No, a technika i internet nie są jej najmocniejszą stroną, więc różnie to bywa. Zadzwoniła do niej pewnego dnia TPSA i zaproponowała do naszej neostrady telewizję, w wersji satelitarnej. Miało być taniej, fajniej, no i przez satelitę, więc sprzyjało to naszej konfiguracji sprzętowej – telewizor jest daleko od linii telefonicznej, a za to blisko okna i satelity. Ja przejrzałem jakieś strony internetowe TPSA w kwestii detali technicznych, z których niewiele jednak wynikało, bo TPSA nie zachwyca w kwestii dostępnej informacji i przejrzystości (ostatnio próbowałem odszyfrować, co dokładnie oznacza „od 49 złotych” i nie było to łatwe). Kazałem się upewnić, że będzie to jedynie umowa na rok i dałem zielone światło na telewizję satelitarną.

Parę tygodni później, gdzieś akurat przed Świętami, pojawił się kurier z zestawem, czyli dekoderem i anteną. Zapłaciliśmy 29 złotych z antenę, a reszta była „za darmo”. Teraz czas na „unboxing”.

Antena z konwerterem – jest, choć deczko duża. Dekoder z kartą autoryzującą – jest. A co jest w tym drugim pudełku? Livebox! A to niespodzianka…

Szybka lektura dokumentacji i co się okazuje? Ano telewizja z satelity poprzez satelitarny dekoder, ale tenże dekoder trzeba podłączyć do Liveboxa. Kablem! To dopiero showstopper. Owszem telewizja z satelity, ale autoryzacja programów poprzez internet, a konkretnie poprzez Liveboxa i to koniecznie po kablu, żadne tam WiFi, co to, to nie.

Czyli oprócz okablowania anteny, muszę podciągnąć sobie okablowanie pomiędzy dekoderem, a Liveboxem. A co ze stacjonarnym komputerem? I dlaczego muszę używać Liveboxa, skoro nie chcę, bo to kupa gówna, które już dawno zastąpiłem tanim Linksysem i przestałem mieć jakiekolwiek problemy? Kto to wymyślił?

Okay, tu już przestało mi się podobać. Zacząłem jednak przeglądać dokumenty, gdzie okazało się, że umowa jest na 24 miesiące, a nie 12, jak ustaliliśmy przez telefon. Na dodatek nawet cennika nie było, więc trudno było mi się zorientować ile naprawdę miałbym płacić. Pobuszowałem po internecie i wreszcie dotarłem do jakiegoś cennika, z które wynikało, nic tam taniej nie będzie, poza krótki okresem promocyjnym. Potem za to dużo drożej.

Oczywiście, powinienem się tego spodziewać. Mam tyle lat, że nie powinienem nabierać się na takie propozycje.

Trochę było mi smutno, że dałem się zrobić w balona i będę musiał żyć z Liveboxem i drogą telewizją, ale na moje szczęście, nasze prawo, w trosce o konsumentów, pozwala w ciągu 10 dni na odstąpienie od umowy (znów rękami mojej żony) zawartej poza lokalem przedsiębiorstwa. Co uczyniliśmy i myśleliśmy, że sytuacja wróci do normy, czyli jakby nigdy tej telewizji nie było.

29.12 obudziłem się bez internetu. Lampka w modemie zgasła. Sprawdziłem okablowanie i nic. Zadzwoniłem na linię wsparcia (dobrze, że zapisałem sobie gdzieś numer, bo bez internetu to nic nie umiem znaleźć), opowiedziałem, że nie mam synchronizacji i co jest? Pani sprawdziła i mówi, że przecież na tej linii właśnie realizowane jest odłączanie i czy ja rezygnowałem z neostrady. Ja na to, oczywiście, że nie, chcę dalej być ich szczęśliwym klientem. No to może zrezygnowałem z jakiejś nowej usługi… i tutaj mnie olśniło, że przecież jakiś czas temu pozbyłem się niefortunnej telewizji przez satelitę i Liveboxa. A pani na to, że rezygnacja z aneksu do umowy oznacza rezygnację z całej umowy, bo to taki pakiet i mogę co najwyżej zawrzeć ją ponownie. Jak tylko zakończą proces wyłączania i likwidacji obecnej umowy. Super, co za niespodzianka. Szkoda, że nikt mnie nie uprzedził…

Pognałem do Punktu Obsługi Klienta, bo zrobiło się gorąco – natychmiast pojawiły się objawy odstawienia od internetu. Tam pani potwierdziła, że umowa została faktycznie rozwiązana, na szczęście bez żadnych konsekwencji dla mnie, choć była na określony okres, i będę mógł (znów moja żona) zawrzeć nową umowę, nawet z jakąś promocją, gdy tylko zakończy się proces odłączania mojej obecnej neostrady. Bo w systemie nie można wprowadzić nowej umowy, gdy stara jeszcze nie została zamknięta. Co miało nastąpić lada dzień. A dni upływały… Nowy rok nastał, a w systemie TPSA wciąż proces nie został zakończony. Świat wrócił do pracy, ja zrezygnowałem z zaplanowanego urlopu, bo co to za urlop bez internetu? Wreszcie prywatna interwencja na wysokich szczeblach TPSA sprawiła, że stara umowa została definitywnie rozwiązana – nie wiem, ile jeszcze miałbym czekać w trybie normalnym.

Podpisanie nowej umowy i nowe oczekiwanie. Tym razem było znacznie lepiej, bo internet ruszył na następny dzień.

Podsumowanie tej głupiej zabawy – 29 wydane na antenę z konwerterem (w piwnicy), 49 za ponowne podłączenie neostrady. Plus jakieś 10 dni bez internetu, z czego większość bez alternatywy (bo nie chciałem inwestować desperacko w jakiś mobilny internet, którego potem nie będę potrzebował – inna sprawa, że oferty poza Play są jakieś chore). Na „plus” 3 miesiące tańszego internetu. Doświadczenie życiowe – bezcenne.

Teraz przyszedł czas na przeniesienie tego w „obłok”, czyli DAW w przeglądarce. Soundation Studio to webowy sekwencer, który pozwala na tworzenie muzyki, klipów audio bezpośrednio w internecie bez konieczności ściągania i instalowania żadnego oprogramowania. W wersji beta mam dostępnych ponad 100 zapętlonych klipów audio, automatyzację, ścieżek, edycję pętli, możliwość dodawania efektów i ściągnięcia finalnego miksu na nasz komputer. Kto ma ochotę, może się pobawić.

Pisałem kiedyś o wirtualnych instrumentach w przeglądarce, zresztą wciąż rozwijanych. Ach, ta technika.

Włączając się w tę nadzwyczaj ważną dyskusję, Komitet Nauk Geologicznych PAN pragnie zwrócić uwagę na 10 fundamentalnych aspektów tego problemu, nierozerwalnie związanego z funkcjonowaniem geosystemu – skomplikowanej współzależności procesów zachodzących w litosferze, hydrosferze, atmosferze i biosferze. Ich znajomość powinna leżeć u podstaw racjonalnie i odpowiedzialnie podejmowanych decyzji ingerujących w geosystem.

1. Klimat Ziemi kształtowany jest przez wzajemne oddziaływanie jej powierzchni i atmosfery, które ogrzewane są przez promieniowanie słoneczne o cyklicznie zmiennym natężeniu. Na klimat wpływa roczny obieg Ziemi wokół Słońca, termika i zmiany przepływu wód krążących w oceanach, ruch mas powietrza, układ masywów górskich, a w perspektywie czasu geologicznego także ich wypiętrzanie i erozja oraz zmiany w rozmieszczeniu kontynentów wskutek ich ciągłej wędrówki.

2. Badania geologiczne dowodzą niezbicie, że stała zmienność jest podstawową cechą klimatu Ziemi w całej jej historii, a zmiany zachodzą w nakładających się cyklach o różnej długości – od kilkuset tysięcy do kilkunastu lat. Dłuższe cykle klimatyczne są wywoływane przez czynniki pozaziemskie o astronomicznym charakterze i zmiany parametrów orbity Ziemi, a krótsze – przez czynniki regionalne i lokalne. Nie wszystkie przyczyny zmian klimatu i zjawiska klimatotwórcze zostały jeszcze w pełni rozpoznane.

3. Choć w historii Ziemi dominował klimat znacznie cieplejszy od współczesnego, wielokrotnie dochodziło do potężnych, globalnych ochłodzeń, których efektem był zawsze rozwój rozległych zlodowaceń sięgających niekiedy do strefy podzwrotnikowej. Dlatego wiarygodne prognozowanie zmian klimatu Ziemi, nie mówiąc o chęci im zapobiegania, kształtowania czy przeciwdziałania, musi brać pod uwagę wyniki badan jej przeszłości geologicznej – a wiec czasu, gdy ludzkości (i przemysłu!) nie było na naszej planecie.

4. Od dwunastu tysięcy lat Ziemia znajduje się w kolejnej fazie cyklicznego ocieplenia i jest w pobliżu jego maksymalnego natężenia. W samym tylko czwartorzędzie, czyli w ciągu ostatnich 2.5 mln lat, okresy ciepłe wielokrotnie przeplatały się ze zlodowaceniami, co dobrze już zostało rozpoznane.

5. Obecnemu ociepleniu towarzyszy wzrost zawartości gazów cieplarnianych w atmosferze: wśród nich dominuje para wodna, a w mniejszych ilościach występuje m.in. dwutlenek węgla, metan, tlenki azotu i ozon. Tak działo się zawsze, bo jest to zjawisko nierozłącznie związane z cyklicznym ocieplaniem i oziębianiem. Okresowy wzrost ilości gazów cieplarnianych w atmosferze, niekiedy nawet do wartości kilkakrotnie większej w porównaniu ze stanem obecnym, towarzyszył dawniejszym ociepleniom, również przed pojawieniem się człowieka na Ziemi.

6. W ciągu ostatnich 400 tysięcy lat – jeszcze bez udziału człowieka – zawartość CO2 w powietrzu, jak tego dowodzą rdzenie lodowe z Antarktydy, już 4-krotnie była podobna, a nawet wyższa od wartości obecnej. Przy końcu ostatniego zlodowacenia(!), w ciągu kilkuset lat, średnia roczna temperatura globu zmieniała się parokrotnie, w sumie wzrosła prawie o 10°C(!!) na półkuli północnej – a wiec były to zmiany nieporównanie bardziej drastyczne niż dziś obserwowane.

7. W ubiegłym tysiącleciu, po okresie ciepłym, z końcem XIII wieku, rozpoczął się okres chłodny trwający do połowy XIX w., po czym znów nastało ocieplenie, w którym właśnie żyjemy. Obserwowane dziś zjawiska, w szczególności przejściowy wzrost globalnej temperatury, wynikają z naturalnego rytmu zmian klimatu. Ogrzewające się oceany maja mniejsza zdolność absorbowania dwutlenku węgla, a zmniejszanie obszaru wieloletniej zmarzliny prowadzi do szybszego rozkładu związków organicznych zawartych w gruncie i tym samym, do zwiększonej emisji gazów cieplarnianych. Od miliardów lat aktywność wulkaniczna Ziemi wzdłuż granic płyt litosfery, skryta głównie pod powierzchnią oceanów, dostarcza stale do jej atmosfery CO2, choć z różną intensywnością. W geosystemie gaz ten usuwany jest z atmosfery do biosfery i litosfery poprzez proces fotosyntezy, wiązany w organizmach żywych – w tym w węglanowych skorupkach organizmów morskich, a po ich obumarciu magazynowany w olbrzymich pokładach wapieni na dnie mórz i oceanów; z kolei na lądzie jest wiązany w różnych osadach organicznych.

8. Szczegółowy monitoring parametrów klimatycznych prowadzony jest niewiele ponad 200 lat, dotyczy tylko części kontynentów, które stanowią zaledwie 28% globu. Cześć starszych stacji pomiarowych założonych niegdyś na obrzeżach miast, wskutek postępującej urbanizacji, znalazło się dziś w ich obrębie. Wpływa to, miedzy innymi, na wzrost mierzonych wartości temperatury. Badania ogromnych przestworzy oceanów zostały zapoczątkowane ledwie przed 40 laty. Tak krótkie okresy pomiarowe nie dają pewnych podstaw to tworzenia w pełni wiarygodnych modeli zmian termicznych na powierzchni Ziemi, a ich poprawność jest trudna do weryfikacji. Dlatego należy bezwzględnie zachować daleko idąca powściągliwość w przypisywaniu człowiekowi wyłącznej, czy choćby tylko dominującej, odpowiedzialności za zwiększona emisje gazów cieplarnianych, gdy prawdziwość takiego twierdzenia nie została udowodniona.

9. Nie ulega wątpliwości, że w pewnej części wzrost ilości gazów cieplarnianych, konkretnie CO2, jest związany z działalnością człowieka i dlatego wskazane jest podejmowanie kroków dla ograniczenia tej ilości na zasadach zrównoważonego rozwoju, w pierwszym rzędzie zaprzestanie ekstensywnych wylesień, szczególnie w rejonach tropikalnych. Równie zasadne jest podjęcie i prowadzenie właściwych działań adaptacyjnych, które będą łagodzić skutki obecnego trendu ociepleniowego.

10. Doświadczenie badawcze w dziedzinie nauk o Ziemi mówi, że tłumaczenie zjawisk przyrodniczych, oparte na jednostronnych obserwacjach, bez uwzględniania wielości czynników decydujących o konkretnych procesach w geosystemie, prowadzi z reguły do nadmiernych uproszczeń i błędnych wniosków. Błędne też mogą być decyzje polityków podejmowane o oparciu o niekompletny zespół danych. W takich warunkach łatwo o – przystrojony poprawnością polityczna – lobbing inspirowany przez kręgi zainteresowane na przykład sprzedażą szczególnie kosztownych, tak zwanych ekologicznych, technologii energetycznych bądź składowaniem (sekwestracja) CO2 w złożach już wyeksploatowanych. Z przyrodniczą rzeczywistością nie ma to wiele wspólnego. Podejmowanie radykalnych i ogromnie kosztownych działań gospodarczych zmierzających do ograniczenia emisji jedynie wybranych gazów cieplarnianych, w sytuacji braku wielostronnej analizy zachodzących zmian klimatu, morze doprowadzić do zupełnie innych skutków niż oczekiwane.

Cieszy mnie, że są jeszcze w Polsce naukowcy, którzy dali odpór politycznej poprawności i nie dołączyli do „consensusu” stręczącego nam katastrofalne globalne ocieplenie, którego rzekomo jesteśmy źródłem. Brawo!

Pozwolę sobie przyjąć ten tekst za moje oficjalne stanowisko w sprawie globalnego ocieplenia.

Jeszcze trochę ciekawych materiałów dla sceptyków.

To, oczywiście, historia o moich kotach, które od zawsze uwielbiają hot spoty na moim biurku:

Biurka się zmieniają, komputery się zmieniają, monitory się zmieniają, a koty nie.

Świetna reklama wolnego rynku (motto sklepu: Freedom of choice), ciekawa krytyka interwencjonizmu rządowego w kwestii opłat recyklingowych. Po obejrzeniu tego filmu, maszyna oferująca 100 smaków Coli nie wydaje się mi już tak ciekawa.