nie o to chodzi by przeregulowywać prawo by obejmowało każdą możliwość osobnie – to nie są „nieszczelności”.

prawo autorskie mówi o korzystaniu – płacisz nie za korzystanie, a za „nabycie kopii”, tak więc proszę o nie mylenie pojęć.

generalnie większość polaków (a właściwie nie tylko) myli dobra materialne (samochód, serek, ubranie) z niematerialnymi (sztuka – utwór muzyczny, obraz, film; ludzka praca; „fale eteru”). chodzi o to – że transakcje sprzedaży możliwe są tylko w tym pierwszym przypadku (sprzedaż – to przekazanie własności, ktoś oddaje, ktoś przyjmuje) – o czego nie można uzyskać w drugim przypadku…

Co do „nieszczelności”: Pierwszy i najważniejszy punkt wymieniony w prawie autorskim „twórcy przysługuje prawo do wynagrodzenia za korzystanie z utworu”.
Nie jest to wynagrodzenie za posiadanie, kopiowanie, przywłaszczenie, zabór, kradzież itd, tylko za korzystanie.

Dużo więcej nieszczelności można znaleźć w prawie dotyczącym przedmiotów fizycznych.
Jeśli Zenek ukradł Ci samochód, a ja go kupiłem od Zenka, to czy jestem złodziejem ? I czy masz prawo żądać ode mnie zwrotu tego samochodu ?
Czy jeśli pójdę do twojej firmy, wezmę wieszak z ubraniami i go postawię w sąsiednim budynku, to czy a) ukradłem twój płaszcz ? b) czy ukradłem wieszak ? c) czy też może po prostu „przemeblowałem” ? Nawet gdy wezmę twój płaszcz do ręki żeby powiesić swój, a twój powieszę w innym miejscu, to już podpadam pod „nieuprawnione posiadanie czyli kradzież/przywłaszczenie/zabór”. To są dopiero „nieszczelności”. Państwo chroni każdego w każdym z tych przypadków i czy to też jest monopol ? Twój czy państwa ?

Prawo autorskie jest bardzo przejrzyste: korzystasz-płacisz. Prawo karne dot. przedmiotów fizycznych jest bardzo mętne. Zlikwidujmy je. Więcej problemów niż pożytku.

Wcale nie naużywam – nazywam rzecz po imieniu. To jest gwarantowane przez państwo wyłączne prawo do czegoś. W przypadku patentu sprawa jest oczywista, w przypadku praw autorskich niby jest trochę inaczej, ale tak naprawdę to nie.

Państwo gwarantuje autorom i wynalazcom wyłączność do czerpanie korzyści z „przypisanych” im idei. Czy to w formie pomysłu (patent), czy w formie utrwalonej kopi (prawo autorskie).

I jak przystało na monopol, gwarantuje on monopolistom zysk monopolistyczny, który nie byłby możliwy, gdyby nie ten monopol.

Kapitaliści nie uważają że można „sprzedać czas”. To jest skrótowe (metonimiczne) ujęcie sprawy, wygodne w potocznej komunikacji i tyle.

W przypadku umowy o pracę nie ma przeniesienia tytułu własności do czegokolwiek – to zwyczajna transakcja wiązana. Ty będziesz robił jedno (np. kopał w ziemi od 8 do 17), a ja zrobię drugie (np. dam ci 2 i pół złotego).

Z tego powodu to, co znamy jako prawo autorskie, mogłoby się utrzymać także w sytuacji, gdybyśmy nie uznawali „własności intelektualnej” – na drodze umów licencyjnych po prostu.

Do przemyślenia: czy to znaczy, że spór o „własność intelektualną” jest czysto akademicki?

Np. instalujesz program X – musisz na wstępie zawrzeć umowę, że nie będziesz robił jego kopii. Jeśli nie, do widzenia.

Jeśli złamiesz umowę, jest to karalne, ale nie jako „kradzież” tylko po prostu złamanie warunków.

Podobnie jak istnieją kontrakty o pracę, które zastrzegają że np. nie wolno podjąć pracy u konkurencji przez określony czas… albo nie wolno tego czy tamtego wypaplać itd.

To nie jest „sprzedawanie życiorysu” czy „sprzedawanie języka”, tylko po prostu taka a nie inna umowa a pacta sund servanda.

Oczywiście, ten system ma swoje nieszczelności. Bo jeśli ja nigdy nie podpisałem umowy licencyjnej programu X, to jeśli dostanę go od Zenka, można wprawdzie ukarać Zenka, że się sprzeniewierzył własnym zobowiązaniom – ale ja nigdy nikomu nic nie obiecywałem, więc nie da się do mnie mieć pretensji, nawet jeśli powieliłem aplikację w milionie kopii.

Jednak te nieszczelności łatwo byłoby uzupełnić – np. wraz ze sprzedażą aplikacji X, zobowiązywalibyśmy się do nierozpowszechniania ŻADNEJ APLIKACJI autorstwa tej samej firmy… a w następnym etapie, kupując oprogramowanie kompanii Y, zobowiązywalibyśmy się do tego samego w odniesieniu do całego konglomeratu firm (Y, Z, A, B, C)

I w ten sposób, praktycznie rzecz biorąc, zobowiązania licencyjne objęłyby w zasadzie całość populacji

Podobieństwa twoich poglądów i poglądów KM są „widoczne juz na 1 rzut oka”, więc sam nie dostrzegasz u siebie komunistycznych poglądów ale chętnie je przypisujesz innym. Freud to nazwał projekcją podobieństwa, ktora jest częstym mechanizmem obronnym u osób posiadających lekką lub silną paranoję

ZAIKS to słaba organizacja, zgadzam się, ale to nie przekreśla praw autorskich jako takich. Jeżeli chcesz, to możesz walczyć o wolność dla artystów. Żeby nie byli zmuszanie do płacenia ZAIKS’owi. Żeby udostępniali swoje utwory na takich prawach jakie sobie zażyczą. I ja cię w tym poprę
Ale nie stawiaj znaku równości z twierdzeniem że „autorzy powinni mieć wolność dysponowania swoimi utworów pod warunkiem że odbiorcy mogą mówić artystom co mają robić, za ile mogą to robić a w razie skopiowania mogą im g… zrobić”.

a monopol to de facto nie jest brak jakiejkolwiek alternatywy, a posiadanie na tyle znaczacej pozycji na danym rynku, iz dana firma (organizacja, podmiot) decyduje o tym co na danym rynku sie dzieje. zauwaz, ze przez lata TP miala jakichstam rywali, konkurencje – nie przeszkadzalo to jednak jej przegrywac spraw o wykorzystywanie pozycji monopolisty. podobnie bylo i jest w przypadku microsoftu (posiadajacego jakze darmowe „alternatywy”) i tak samo mozna mowic o rynku praw autorskich.
tutaj jednak panuje rzeczywisty monopol, bo nie ma konkurencji dla praw autorskich jako takich. co bardziej absurdalne – prawa autorskie sa przymuszane – nie jestes w stanie z nich calkowicie zrezygnowac, a rezygnacja z pewnych przymuszanych rozwiazan (np. odnosnie muzyki) moze cie kosztowac wiele czasu i zachodu (np. rezygnacja z „ochrony” organizacji zbiorowego zarzadzania prawami autorskimi [gdzie za sprawa rzadu rowniez monopol - nie mozesz ot tak sobie zalozyc organizacji konkurencyjnej (i np. tanszej) do ZAiKSu] czy prosba, aby nie pobierali dla ciebie na przyszlosc oplat).

ja rozumiem, ze po tych wszystkich latach trudno w to uwierzyc, ale nawet (relatywnie) zupelnie niedawno nie bylo czegos takiego jak prawa autorskie (a tymbardziej w terazniejszym ich rozumieniu) i ludzie zyli, tworzyli i zarabiali na zycie.

ludzie wierzacy w idealnosc i zasadnosc praw autorskich przypominaja mi coraz bardziej wypranych z logicznego, trzezwego myslenia i wlasnych pogladow, mieszkancow krajow komunistycznych – wierzacych mniej lub bardziej, ze komunizm to najlepszy, idealny i jedyny wlasciwy ustroj istniejacy na swiecie. a jezeli sie zastanowic, to podobienstwa miedzy prawem autorskich i komunizmem widoczne juz na 1 rzut oka..

i teraz tacy ludzie jak ja czy maciek zyjemy sobie „w podziemiu” praw autorskich, widzac ich prawdziwe oblicze oraz wady – probujac pokazac to innym i majac nadzieje, ze podobnie jak komunizm i prawa autorskie w koncu padna. a upadna – to jest pewne – pytanie tylko jak szybko.

http://www.youtube.com/watch?v=BNzaWk6nfZM

Moje nawiązanie do serka dotyczyło właśnie słowa monopol, bo idąc twoim tokiem rozumowania, to ustalenie jego ceny na 2,99 jest działaniem monopolistycznym a jego cenę należałoby „uwolnić” aby ustalił ją rynek. I nie ważne że są dostępne inne serki, tańsze, może nawet i smaczniejsze. Ten jeden wytwórca, ma monopol i trzeba z nim walczyć. Nie ma prawa mówić nam co i za ile może sprzedać. Jak będę chciał to dam im 1gr. Zapłaciłem ? Tak. Jest wolny rynek ? Jest. Czyli wszystko w porządku, kradzieży nie ma.