Dwa dni temu upłynęła 15. rocznica publikacji gry Doom, dla mnie jednej z najlepszych gier wszechczasów, które praktycznie zapoczątkowała gatunek, który jest mi najbardziej bliski, czyli First Person Shooters.
Pamiętam, że gdy byłem młodym i początkującym twórcą gier komputerowych, i zobaczyłem zapowiedź tej gry, to stwierdziłem, że zrobienie czegoś takiego jest po prostu niemożliwe. A po paru miesiącach przekonałem się, że wszystko, co obiecano, zostało zrealizowane i nie potrzebny był do tego żaden przełom technologiczny, ale po prostu wiele sprytnych rozwiązań i tricków. Takich, które potem z powodzeniem udało się nam przenieść do naszych gier. To była lekcja, którą też często doświadczają inni, szczególnie programiści (patrz „There Ain’t No Such Thing as the Fastest Code„).
Aktualizacja: postanowiłem uczcić rocznicę i pograłem w weekend w Dooma II (mam wciąż stosowne pliki WAD), używając wersji ZDoom. To jest jednak wciąż świetna gra.
Hm, dla mnie objawieniem był Wolfenstein (i to chyba był pierwszy FPS, jeśli mnie pamięć nie myli). Trzaskałem nazistów na superszybkim 286/16 Mhz Optimusa (za całe 16 mln zł).
Hehe, sesje multiplayer Dooma w domku chaos works do dzis pamietam
.
Zgadzam sie ze jedna z najlepszych gier wszechczasow.
ja w doomie pierwszy raz wykorzystalem siec komputerowa – dwa kopmy spiete poprzez rs232 (sic) na odleglosci ok 30 metrów!
To było naprawdę coś….
Dla mnie dwa tytuły były szokiem: Doom i Duke nukem („come get some…”)
Na tej grze się wychowałem. W ZDoom tez grałem ale zdecydowanie polecam Doom Remake, który można sciągnąć z sieci. Jest to stary dobry DOOM na engine Quake III stworzony przez jakiegoś fana, ale jak dla mnie zabawa przednia bo co może być lepsze niż przepiłowanie Demons w 3d.
Jeśli komentarz nie ukaże się pod wpisem, to oznacza, że został zatrzymany do moderacji.