Tak zazwyczaj ukazuje się tzw. przeciętnego posiadacza broni palnej w USA. Zazwyczaj jest to nieokrzesany redneck gdzieś z południa, który zaczepia przyzwoitych ludzi i zabija rozmaite futrzaki wyłącznie z niskich pobudek i dla zapewnienia sobie nieskomplikowanej rozrywki. A to wszystko dlatego, że jest głupi i biedny, a co za tym idzie – zły i niezadowolony z życia.

The Wall Street Journal w artykule „Trigger Happy” rysuje jednak trochę odmienny wizerunek amerykańskiego, uzbrojonego obywatela. Z badań prowadzonych od 1973 roku przez General Social Survey wynika, że wśród 34% gospodarstw domowych w USA, które posiadają broń stopień edukacji nie odbiega od średniej (więc nie są głupi i niedouczeni), a posiadacze broni zarabiają średnio o 32% więcej od tych, którzy jej nie posiadają (czyli raczej nie są biedny). Większy odsetek posiadaczy broni jest zadowolonych z życia (36% vs 30%), a mniejszy odsetek jest niezadowolony (9% vs 16%) w porównaniu z bezbronną częścią społeczeństwa. Raczej nie są zgorzkniali i nie potrzebują broni, aby rozładowywać codzienne frustracje. Generalnie w 40 milionach amerykańskich domostw, w których jest też broń żyją ludzie, którzy są ogólnie szczęśliwsi od mieszkańców pozostałych gospodarstw.

Myślę, że dobrą ilustrację może stanowić mój stary wpis Uzbrojona Ameryka.

Oczywiście, nie mogło tego zabraknąć u mnie:

A przy okazji to znakomity przykład, że tzw. „user generated content” może być na bardzo wysokim poziomie. Świetny pomysł, scenariusz i realizacja. Ciekawe, czy organizacje zbiorowego zarządzania wypłaciłyby mi wynagrodzenie, którego nie mogę się nawet zrzec, gdybym to ja stworzył ten film?

Wiadomo, wszystkie dzieci są nasze. Dzieci trzeba chronić. Szczególnie przed pedofilami i innymi przestępcami seksualnymi. Zły dotyk boli całe życie. I takie tam.

No to teraz pewna ciekawa historia. Frank Rodriquez jest przestępcą seksualnym. Wpisanym w stosowny rejestr i naznaczonym na całe życie. Wielu obrońców molestowanych dzieci powie: bardzo słusznie, to znakomita kara – należało mu się. Czyżby?

Frank uprawiał seks ze swoją dziewczyną z liceum, 15-letnią Nikki. Sam był starszy od niej o 2 lata, więc nie bardzo pasował do powszechnego wizerunku pedofila. I nie byłoby afery, gdyby nie sprzeczka dziewczyny z matką niezbyt zachwyconą tym związkiem, a która to zakończyła się wydaniem chłopaka policji, w ramach nauczki dla rozwydrzonych młodych. Bo wiek przyzwolenia w Teksasie to 17 lat, więc mieliśmy tutaj do czynienia z seksem z nieletnią. Mimo że matka potem chciała wycofać zarzuty, policja nie zgodziła się na to i oskarżyła chłopaka o seksualne napastowanie nieletniej. Miał do wyboru: proces i 20 lat odsiadki albo 7 lat „w zawiasach”. Wiadomo, co wybrał.

Niestety, wraz z warunkowym zwolnieniem chłopak został wpisany na listę przestępców seksualnych, na której pozostaje się przez całe życie. Musiał wyprowadzić się z domu, gdyż mieszkała w nim jego nieletnia siostra. Otrzymał także zakaz zbliżania się do swojej dziewczyny, przynajmniej do czasu aż ukończy ona 17 lat. Zamieszkał sam w przyczepie.

Nikki po ukończeniu 17 lat wprowadziła się do niego – najwyraźniej uczucie przetrwało próbę czasu i przeciwności. Po pewnym czasie zawarli małżeństwo i mają dziś czwórkę dzieci. Niestety, niewiele zmieniło to w prawnej sytuacji Franka. W czasie zwolnienia warunkowego Frank nie mógł spacerować z własnymi dziećmi tam, gdzie mogły znajdować się inne dzieci. Potrzebował nawet specjalnego pozwolenia, aby odbierać własne dzieci z przedszkola.

Do końca swoich dni, będzie też na liście przestępców seksualnych. Obok prawdziwych pedofilii, gwałcicieli i morderców. Gdziekolwiek zamieszka, jego sąsiedzi zostaną poinformowani, że jest on niebezpiecznym przestępcą seksualnym (bo takie jest prawo, chroniące społeczeństwo przed zwyrodnialcami). No, ale należało mu się, nie?

W USA 25% 15-latków deklaruje, że uprawia seks. W wieku 16 lat odsetek ten sięga 40%. Czy powinni zasilić listy pedofilii i gwałcicieli? Czy powinni zostać naznaczeni na całe życie?

Oczywiście, twórcy prawa tego rodzaju mają zawsze dobre chęci. Wszakże chodzi o dzieci, one przecież są najważniejsze.

Dobrymi chęciami piekło jest wybrukowane.

Jeśli ktoś ma jeszcze jakieś wątpliwości co do sensowności systemów DRM, to właśnie powinien pozbyć się wszelkich złudzeń. System DRM firmy Microsoft – PlaysForSure (w wolnym tłumaczeniu Zagra Na Pewno) – miał w intencji firmy pogodzić poważne ograniczenia systemów DRM z możliwością odtwarzania objętych nim utworów na szerokiej gamie urządzeń, niekoniecznie pochodzących jedynie od dostawcy systemu (jak w przypadku DRM firmy Apple). Dzięki temu, „zabezpieczone” utwory mogłyby być odtwarzane na urządzeniach wielu firm, co miało dawać złudzenie, że DRM w istotnie nie ogranicza konsumentów i jest świetnie.

Może ktoś by się na to dał nabrać, gdyby nie fakt, że Microsoft wypuszczając swój odtwarzacza – Zune – nie uczynił go zgodnym z systemem PlaysForSure. To jeszcze nie było oznaką rychłej śmieci idei PlaysForSure, ale z pewnością sygnałem ostrzegawczym. Właśnie niedawno Microsoft ogłosił, że za kilka miesięcy wyłączy serwery autoryzujące pozwalające na instalację utworów obłożonych systemem PFS na nowych urządzeniach. Oznacza to, nie mniej, nie więcej, że utwory te będą działać tak długo, jak pozostają zainstalowane na obecnych odtwarzaczach, przyszłe próby przeniesienia ich na nowe urządzenia skazane są na porażkę. Pliki te po prostu staną się bezużytecznymi zbiorami zaszyfrowanych danych.

To już drugi, po Google Video, przykład, jak klienci dzieł „chronionych” systemami DRM zostają zrobieni „w grzyba” przez dostawcę tej wątpliwej usługi.

I jak tu legalnie kupować muzykę? Czy ktoś zastanawiał się na tym na stosownej konferencji?

Gwoli przypomnienia, dziś mija 15 lat od masakry w Waco.

Wczoraj miałem jakiś dobry dzień na przenosiny i wyemigrowałem Miasik.net na nowy hosting. Najwyższy czas na pożegnanie z polskimi firmami hostingowymi, z którymi prędzej czy później są kłopoty. Ostatni polski hosting funkcjonował całkiem nieźle, ale ze te pieniądze można mieć znacznie więcej za granicą i to zarówno w kwestii oferowanych przestrzeni dyskowych czy pasma, ale także narzędzi i łatwości obsługi.

Wylądowałem w firmie Dreamhost, na której zresztą od pewnego czasu hostuję serwis Libertarianizm.net i inne zaprzyjaźnione strony. Dzięki temu, że mogłem przyjrzeć się wcześniej działaniu tego hostingu, wiem, że to dobra firma i dobra usługa. Ponad 500 GB przestrzeni dyskowej i 6 TB pasma miesięczne to dużo za dużo w stosunku do moich potrzeb, ale nigdy nie wiadomo, kiedy może się przydać. Do tego nielimitowane domeny, konta mejlowe, konta shellowe, bazy mySQL i temu podobne rzeczy. No i firma z wieloletnią tradycją i doświadczeniem.

To wszystko za $120 rocznie albo $215 za dwa lata. Do tego użycie kodu miasik gwarantuje $50 zniżki na dowolny okres usługi, czyniąc ten hosting jeszcze jeszcze tańszym. Sam teraz żałuję, że nie wykupiłem go na dłużej.

Piątek, 25 kwietnia to będzie ciekawy dzień. Odbędą się 2 konferencje o podobnej tematyce, obie w Warszawie, obie chyba nawet niedaleko siebie.

Pierwsza to typowy zjazd kopyrajtowych zamordystów, zwanych przeze mnie IP Gestapo – konferencja Jak przeciwdziałać piractwu intelektualnemu” z okazji Światowego Dnia Własności Intelektualnej 2008. Dość intensywny program, do tego zachęcający plakacik i kupa sponsorów.

Druga, to konferencja kopyrajtowych liberałów, których dość lubię, bo przynajmniej myślą w dobrym kierunku i prędzej z nimi można się dogadać w sprawie ewentualnej reformy praw „własności” intelektualnej. Czy wolna kultura jest legalna? Licencje Creative Commons w polskim prawie autorskim. jest tematem tej drugiej konferencji.

Obie mnie interesują, ale wybiorę się najpewniej na tę drugą – po prostu mój organizm nie jest w stanie wytrzymać tyle anty-pirackiej papki, którą będą się wzajemnie karmić na tej pierwszej. Oczywiście najlepiej byłoby skonfrontować uczestników obu konkurencji. Kulturalna dyskusja starszych uczestników, jakaś zadyma młodzieżówek CC i ZAiKSu. To byłoby coś.

Inna sprawa, czy rzeczywiście na pierwszej konferencji padną jakiekolwiek niewygodne pytania? Czy ktoś zepsuje atmosferę wzajemnego zrozumienia, poklepywania się po plecach i zadumy nad niedolą artysty i autora, reprezentowanych przez stosowne organizacje?

Ciekawi mnie, czy dobór terminów był celowy czy przypadkowy…

BBC opisuje problem trapiący brytyjskie więzienia – narkotyki. Państwa prowadzą mężnie i całkiem nieskutecznie wojnę z narkotykami (od 132 lat) wsród „wolnych” obywateli. Co gorsza, nie potrafią wygrać tej wojny nawet na terenie, który kontrolują całkowicie, przynajmniej teoretycznie. Bo praktycznie, to szacuje się, że rocznie na terenie więzień handluje się narkotykami wartymi 100 milionów funtów. Skoro nie potrafią wygrać tej wojny w więzieniach, to jak zamierzają wygrać ją na zewnątrz więzień?

W ramach rozrywki, coś na wesoło, bo poważne tematy nie przychodzą. Penn i Teller łapią wzajemnie wystrzelone kule:

Oraz wcześniejsza i chyba efektowniejsza wersja tego tricku w wykonaniu Hansa Moretti:

Znakomite są też występy Penna and Tellera, w których pokazują tajniki wykonywanych tricków.