1) skrajnego zawężenia implementacji dyrektywy 2001/115 w rozporządzeniu o e-fakturach tylko do podpisu kwalifikowanego, choć dyrektywa zezwala na znacznie więcej

2) skrajnego zawężenia definicji egzemplarza i formy elektronicznej przez praktynicze dosłowne przeniesienie jej ze świata papierowego

We Włoszech na przykład pojęcia te są zdefiniowane w sposób zgodny ze zdrowym rozsądkiem – w prawie mówi się wprost o „elektronicznej formie papierowej faktury”, co pozwala na legalne przesłanie faktury w postaci PDF i wydrukowanie jej na drukarce odbiorcy. Czyli tak jak wszyscy robią w Polsce, tylko się nie przyznają.

Z kolei w Danii zrezygnowano ze ścisłego określania JAK ma być zabezpieczona autentyczność i integralność e-faktury, wychodząc z założenia że biznes sam wie lepiej od urzędnika jak to zrobić.

Rezultat jest taki że w Danii 60% WSZYSTKICH faktur w obrocie to faktury elektroniczne, a w Polsce posługuje się nimi 5% wszystkich firm.

1.Przy mozliwosci wydruku, oryginalow mozesz miec wiecej [ile tuszu w drukarce]
2.jezeli przeslana faktura bedzie mogla byc drukowana tylko raz, a drukarka sie zatnie – tez dupa.

Podsumowujac, nalezaloby zmianic przepisy u podstaw definicji : oryginal/kopia/duplikat